یک نفر دیشب مرد

                     و هنوز نان گندم خوب است .

    بزرگ بود .

    و از اهالی امروز بود .

    و با تمام افقهای باز نسبت داشت .

    و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید.

    به شکل خلوت خود بود و عاشقانه ترین انحنای وقت خودش را

    برای آینه تفسیر کرد .

    و او به شیوه باران پر از طراوت تکرار بود.

    و او به سبک درخت میان عافیت نور منتشر می شد.

    همیشه کودکی باد را صدا می کرد .

   و رفت تا لب هیچ

   و پشت حوصله نورها دراز کشید .

    و هیچ فکر نکرد

    که ما میان پریشانی تلفظ درها

    برای خوردن یک سیب

    چقدر تنها ماندیم.

و ایستادم تا دلم قرار بگیرد

صدای پر پری آمد و در که باز شد

من از هجوم حقیقت به خاک افتادم

                                                                     سهراب سپهری

 یکنفر یک روز متولد شد

سالها پیش

در یک پاییز زیبا و غم انگیز سرد

کاش آنروز باران باریده باشد.