| تبليغات | X |
همسایه !
حالا در این ایوان رو به تازه تماشای ماه
دارم عشق می کنم .
هی حافظ از من فال می گیرد و من
چراغ و چا راه نشانش می دهم.
همسایه !
می دانم آخر این همه چسبیدن خاطره به یک جای دنیا
آخر این همه خانگی کردن ها
یک روز خانه ای می خرم که گاه
مثل خانه نیما ابری
گاه مثل خانه ماهی دریا
گاه مثل خانه پدرم خالی ،
خالی ،خالی.
هیوا مسیح
و من روزی خانه ای خواهم داشت هر چند دور اما به دیدنم
بیا .می دانم آنقدرها هم تنها نمی مانم .
هیچکس آنجا تنها نیست ،اما دلتنگ خاطرات که می شوم
تو بهترین دیداری.
خسته شدم....
از مترسک هایی که اطرافم به عنوان آدم پرسه می زنند خسته شدم.
کی می شه این مدت هم بگذره .
از اینکه هر روز تو فکر این باشم که همه رو اون طوری که اونها
دلشون می خواهد از خودم راضی نگه دارم و هر اشتباهی کردن
به خاطر اینکه دوسشون دارم بگذرم و مثلا فراموش کنم ،خسته
شدم .
از اینکه همه هر طور که دلشون می خواد و طبیعتشونه رفتار کنند
اما من بی اعتنا ازش بگذرم و تو خودم بریزم ،خسته شدم.
یه وقتایی به خودم می گم چطور بقیه دل تو رو بشکنن ،هر طور
دلشون خواست و به قول خودت طبیعتشون بود رفتار کنن؟
اما تو نه .مگه تو چقدر تحمل داری ؟مگه بهشون محتاجی؟
آیا بهت اونقدر محبت می کنن که لایق این همه گذشت باشند؟
مگه تو چند سال زنده ای ؟
اما باز به خودم می گم : اونا به اندازه ظرفیت وجودیشون هستن
اگر منم مثل اونا باشم پس فرق من و اونا چی می تونه باشه؟
اگر مثل خودشون باهاشون رفتار کنم پس اون چیزهایی که
ازشون بیزارم چی میشه؟
و آخر به هیچد نتیجه ی کلی نمی رسم.
فقط این رو فهمیدم که اگر هر طور دلت می خواد رفتار کنی .
بدون اینکه کسی رو در نظر بگیری و برات مهم نباشه که کسی از
حرف تو ناراحت شده یا نه و همیشه حق رو به خودت بدی.
همیشه حرف اول رو میزنی .
حالا می خواد کار خوبی باشه یا نه . تو اون لحظه راحت باش
بقیه رو فراموش کن .
همسایه!
من تازه به محله بی خیال تو آمده ام
خانه های پشت سرم، سر به راه نبودند
حالا که خوب نگاه می کنم ،
هر جای راه و خانه های پشت سرم
یک تکه خاطره به جایی چسبیده است .
از همان اول راه هم انگار قرار نبود
هیچ خانه ای به کفش هایم عادت کند
مسافر خانه های دنیا حتا
نام مرا از یاد برده اند.
هیوا مسیح
نمی دانم در این محله می مانم یا می روم
اما یقین دارم که به خانه های پشت سرم بر نمی گردم.
نمی دانم به کدام ترفند بیابمت!
اما تو بدان اگر پیدایم کنی پشیمان نمی شوی.
بهار با تو می آید
حتی اگر آخرین فصل پاییز باشد.
نمی دونم چرا بعضی از آدمها زندگیشون پر شده از دروغ.
لذت می برند یا اینکه مجبورن؟!!!
من که نمی تونم هضمش کنم .
شاید بیمارن ! شاید احساس کمبود می کنند! یا خودشون رو خیلی
کمتر از بقیه می بینند!
دوست داشتن دیگران نیازی به اجبار نداره .
دوست داشتنی بودن هم به زور نمی شه .
داره کم کم باورم می شه که دنیا رو دروغ و تزویر گرفته و برای
زندگی کردن بین این آدم ها که ممکنه خیلی هم بهت نزدیک باشن
باید مثل خودشون باشی !
اما اگر نتونی باید چکار کنی ؟؟
خیلی قبل تر از این روزها همه آدمهای اطرافم رو ساده و صمیمی
و پاک می دیدم .اما امروز می بینم دارم بینشون زندگی می کنم و
اگر خیلی چیزها رو فراموش کنم حتما غرق می شم .
خداوندا دعای قبل از خوابم را بپذیر
به من سلامتی بده.
و اگر خوابیدم و دیگر بلند نشدم.
کاری کن که همه اسباب بازی هایم بشکند
تا هیچ بچه ای نتواند با آن ها بازی کند .
آمین.
سیلور استاین
نمی دانم در نگاه شیرین تو چه بود
هر چه بود معجزه می کرد.
حالا تو کجایی؟
آن نگاه شیرین کجا رفت ؟
ما ماندیم و خاطره ای غبار آلود از عبور تو .
خداحافظ پدر قصه های شیرین