تبليغاتX
پایان رویا
 

     امروز بهترین روز زندگی منه

     با اینکه چیزی از بعد از ظهر نگذشته اما احساس می کنم امروز هم

     مثل دیروز یه روز خوب و عالیه!

    

     امروز از صبح شروع کردم به ساختن عروسک های نمایشی و دو تا خرگوش درست کردم و سه تا فیل.

 

     بعد هم تابلوی جدیدم را که اندازش ۲ *۳ متر است شروع کردم.

     بعد عکسش رو براتون می زارم ببینین.

     خوب من دیگه باید برم می خوام زود تر تابلوم رو تموم کنم تا بعد.....

            

     پیش فروش تابلو از همین حالا شروع شد.......

                                                                                             

                                                                                         

 

 

     

+ نوشته شده در جمعه سی ام دی 1384ساعت 12:46 توسط مرسده |

    امروز دیگر

    دست سرد غم را گرفتم و از خانه بیرون انداختمش

        آه

    چقدر آرامم

   چه خواب شیرین لذیذی

   چه ابرهای خاکستری تمیزی

   چقدر آرامم

   ***

   دلیلی برای دردهایم نیست

   به انتظار شادی می نشینم

   نمی آید ٬در نمی زند

   حتی نمی پرسد حالت چطور است؟

   باز هم انتظار

    چه انتطار تلخ غم انگیزی

    یاد غمهایم افتادم

    کجاست؟

     نمی دانم چطور غصه نیامدن شادیها را بخورم!

    در را که باز میکنم

    چقدر آرامم

    ملتمسانه

    شرمسار ،یکبار دیگر با دست های خود

    دست غم را می گیرم و..............

    چقدر آرامم

                                           ۱۳۸۱

 

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم دی 1384ساعت 16:49 توسط مرسده |

 

       اگر به راستی می خواهید روح مرگ را مشاهده کنید ،پنجره قلبتان را به سوی 

                    جوهر زندگی بگشایید.

     زیرا که مرگ و زندگی یکی هستند چنانکه رودخانه و دریا از یک گوهرند.

       مردن چیست جز برهنه در باد ایستادن و در آفتاب ذوب شدن؟

       و قطع نفس چیست جز آزاد کردن نفس از این جزر و مدبیقرار،تا اوج گیرد و

       گسترده شود و بی هیچ بند و زنجیر جویای خداوند گردد؟

 

      تنها وقتی از چشمه سکوت بنوشید می توانید براستی آواز بخوانید

      و هنگامی که به قله کوه می رسید صعود را آغاز می کنید.

      .......                                     جبران خلیل جبران

 

       خدای مهربانم

    سلام

   مرا به یاد می آوری ، من همان بنده کوچک سالهای کودکیم

    که اینچنین پریشان به درگاهت آمده ام

   آیا مرا راهی هست؟

   ای مهربان ، آنقدر نیازمند و محتاجم  که تا به امروز این چنین نبوده ام

   اما به یاد می آورم هر بار که آمده ام  تو دستان تهی ام را با مهر گرفته ای

 

   این بار هم به یاد همان روز ها آمده ام با این تفاوت که دیگر عروسک و مداد رنگی و

   لباس آستین پفی نمی خواهم

   تنها می خواهم اشتبا هاتم را بر من ببخشایی که تنها تو می توانی کمکم کنی

  

               آمین

    

+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم دی 1384ساعت 16:27 توسط مرسده |

  

 نمی دونم کجا گم شدم

              در یک باغ بزرگ .  زیر درخت تنهایم گذاشتی

             در یک خیا بان پر رفت و آمد . دم در یک مغازه

             زیر باران . زیر سایبان یک فروشگاه

             در یک مهمانی. در رفت و آمد آدمهایی که هیچ کدامشان را نمی شناختم

              ....................

             حالا که سالها از آن روزها گذشته

          آمدم در باغ که تو مرا پیدا کنی. نبودی!

            در خیابان گشتم هر چه گشتم تو را نیافتم

           هر باران ترا بیادم می آورد . امابا هیچ بارانی نیامدی!

           هر مهمانی را با یاد تو گشتم تو در هیچ جا نبودی

         من باز هم تنها به دنبال تو گشتم

                                                              صدف  

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و دوم دی 1384ساعت 0:45 توسط مرسده |

به نام خدا

           نمی دانم این چندمین نامه ایست که بیهوده برایت می نویسم

            باز مثل همیشه  

           سلام

            حال همه ما خوب است

           ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

           که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند .........................

          از نو برایت می نویسم

                                حال همه ما خوب است

                                                              اما تو باور نکن

                                                                                              سید علی صالحی

            داشتم می گفتم ....

            نمی دونم چندمیه اما بدون آخریشه

             کاش کمی می فهمیدی. شاید هم نفهمیدن بهترین راه باشه برای آدمایی مثل تو

               بگذریم .........

             من تو رو با تمام خوبیهات تو خاطرم نگه داشتم و برای تمام بدیهات (من اسمش رو اشتباه گذاشتم)

           بخشیدمت . از همون اول بخشیدمت........

           اما خودمو هنوز نه

          به خاطره حماقتم           برای اعتمادم         وبه دلیلبی تجربگی و هر چیزی که تو اسمش رو

        میذاری دیگه مهم نیست .

      شروعی در کار نیست . من اون آدم اول نیستم

     به خودم قول دادم بعد از این به هیچکس اعتماد نکنم

    حتی به کسی فرصت ندم تا دوستم داشته باشه....

    شاید این بهترین راه باشه

  

                               صدا کن مرا

                                    صدای تو خوب است

                                         صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است

                                              که در انتهای صمیمیت حزن می روید

                                                  در ابعاد این عصر خاموش من از طعم تصنیف در 

                                                           متن ادراک یک کوچه تنهاترم

                                                               بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

                                   وتنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد 

                                            و خاصیت عشق اینست....................

               زمزمه شما چیه؟  

                                                        

+ نوشته شده در سه شنبه بیستم دی 1384ساعت 20:24 توسط مرسده |

خواستم تنهاییم را قسمت کنم .به کنار باغچه رفتم گل شاداب باغچه پژمرد.
به دیوارها گفتم........      دیوارها  دیوارها تنهاییم را بگیرید
گفتند :کاری نمی توان کرد
کناربرکه رفتم .گفتم :تنهایی  مرا میکشد....
آب آرام آرام می غلتید و می رفت ..            نا گاه خود را به دیواره کوبید

  به آسمان گفتم. تکه ابری در آسمان پیدا شد و آرام آرام باران بارید..............
                              
                                   و من گریستم.lمن به دنبال چه می گردم؟

     شاید خود را در پس کوچه های کودکیم  در یک بعدازظهر داغ در کنج حیاط .
          در یک شب سرد در خیابان
          در کنار خط آهن
          درکنار دریا
         زیر آسمان کبودیا در کنار آن سرو بلند  گم کردم که این چنین بی قرار به دنبالش می گردم

            شاید   شاید روزی خود و کودکیم را با هم پیدا کنم

                                                                                      صدف

+ نوشته شده در سه شنبه بیستم دی 1384ساعت 13:16 توسط مرسده |


 من در این خانه به گم نامی نمناک علف نزدیکم.

 

       من صدای قدم خواهش را می شنوم

      و صدای بارانرا روی پلک تر عشق.

     و صدای متلاشی شدن شیشه شادی در شب
          پاره پاره شدن کاغذ زیبایی
       پر و خالی شدن کاسه غربت از باد


             روح من کم سال است

          روح من گاهی از شوق سرفه اش می گیرد


      من به سیبی خشنودم

    و اگر مرگ نبود..............

                                              سهراب


     سفر نامه

شهر زیبای تبریز  نمایشگاه لباس    سه روز از بهترین روز های زندگی من

axi az mosaferate emsal - tabriz 84

 

 

+ نوشته شده در دوشنبه نوزدهم دی 1384ساعت 20:3 توسط مرسده |

امروز از کلاس تا خونه پیاده اومدم

بارون میبارید

یاد اون روزی افتادم که تو رفتی .یادت هست یا حتی اونم مثل چیزهای دیگه فراموش کردی؟

رسم زندگی این است

یک روز کسی را دوست می داری

و روز بعد تنهایی

به همین سادگی

وسیع باش و تنها و سر به زیر.........

+ نوشته شده در یکشنبه هجدهم دی 1384ساعت 21:58 توسط مرسده |

سفر مرا به در باغ چند سالگی ام برد

و ایستادم تا دلم قرار بگیرد

صدای پر پری آمد و در که باز شد

من از هجوم حقیقت به خاک افتادم

                                                                     سهراب سپهری

 یکنفر یک روز متولد شد

سالها پیش

در یک پاییز زیبا و غم انگیز سرد

کاش آنروز باران باریده باشد.

 

+ نوشته شده در شنبه هفدهم دی 1384ساعت 11:29 توسط مرسده |

دیشب باران بارید

همه جا را شست .مثل همیشه پاک

حتی رویاهایم را هم با خود شست و برد .

+ نوشته شده در جمعه شانزدهم دی 1384ساعت 13:37 توسط مرسده |

 

 

به نام خدا

+ نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم دی 1384ساعت 23:5 توسط مرسده |